درب تقدیر من این پاییز سرد آفتاب عمر من در زیر ابر من همان گنجشک محنت دیده ام کز تمام آشنایان بیوفائی دیده ام سقف من, این آسمان آبی است فرش من هم این زمین خاکی است بالش نرمم بجز سنگی نبود زندگی با ما سر یاری نبود بخت بد هر جا که رفتم جای گل خار تیزی دست من را زد خراش ای خدا نازک دل من را چرا با نگاه مست او دادی تراش تشنه بود, سیبی به روی شاخه دید او کمان برداشت و من را ندید خواست سیب و از درختم برکند سنگ را زد بال من در هم کشید خون گرمی لرزش تن را ربود سردی و آن رخوت من را زدود لحظه ای آن روز سرد از یاد رفت درد بال زخم, من را داد تفت زخم بود, اما یه زخم دیدنی درد بود, اما به تن پوشیدنی حال از آن اسطوره تیر و کمان از همان درد به تن پر کرده جان تکه زخمی یادگاری مانده است او برایم شعر تلخی خوانده است.